Tekst: Psalm 27,4-9, Romeinen 8:31-39 en Mattheüs 5,1-12
Vanavond zijn we
met gelovigen uit verschillende kerken bij elkaar. Misschien zijn er ook
belangstellenden onder ons, die zich niet zozeer tot een kerk rekenen, maar wel
mee willen doen vanavond. Vanavond start een actieweek van Kerk in Actie die
aandacht vraagt voor de kerken in het Midden-Oosten. Maar waarom zouden we voor
kerken bidden? Er zijn toch veel meer groepen van diverse soort die op de
vlucht zijn. Yezidi's, Moslims en anderen. Maakt het dan uit wat mensen
geloven? En bovendien: is religie hier ook niet de bron van alle kwaad? Van al
dat geweld? En moeten wij onszelf er niet voor behoeden om vromer te zijn dan
we zijn, met een gewelddadig verleden achter ons? En nog meer geweld in naam
van onze Heer in deze tijd?
Allemaal goede
vragen die bescheiden maken. Maar vanavond vragen we aandacht voor iets anders.
Ja, naast christenen worden ook heel veel andere gelovigen en mensen met andere
achtergronden slachtoffer van het vreselijke geweld. Maar christenen in deze
regio trekken zich dat aan. Het zit in het DNA van ons geloof om niet
slachtoffer te blijven, maar ook wat te doen voor al die vele vluchtelingen. En
de christenen in het Midden-Oosten maken vaak zelf deel uit van die groep
vluchtelingen. En proberen op andere plaatsen iets voor hun medemensen te betekenen.
We bidden voor
kerken, omdat ze vluchtelingen helpen. En omdat ze merken dat de rek eruit is.
Het zijn er teveel. Het duurt te lang. En zelf zijn ze ook vaak slachtoffer en
dragen ze onzekerheden en littekens met zich mee. "Heer, hoe lang nog?"
We bidden voor kerken, omdat ze ons gebed nodig hebben om het vol te houden. En
we collecteren en voeren acties door heel het land, om ze aan middelen te
helpen, waarmee ze vluchtelingen kunnen opvangen.
Wat is dat, dat
kerken dat blijven doen? Dat christenen dat blijven doen?
