Beluister de preek op Kerkomroep
'Het was kort
voor het pesachmaal. Jezus wist dat zijn tijd gekomen was en dat hij uit de
wereld terug zou keren naar de Vader. Hij had de mensen die hem in de wereld
toebehoorden lief, en zijn liefde voor hen zou tot het uiterste gaan.' Zo
begint het verhaal over de voetwassing op de avond dat Jezus het Avondmaal
instelde. 'Doe dit tot mijn gedachtenis' zei Jezus over het breken van het
brood en het delen van de wijn. Dat doen we in alle kerken in een verschillende
regelmaat. 'Ik heb een voorbeeld gegeven' zegt Jezus over het wassen van de
voeten van de leerlingen, 'wat ik voor jullie heb gedaan, moeten jullie ook
doen.' Dat doen we dus niet. Of althans, niet letterlijk zoals bij het
Avondmaal. Wel als we als mantelzorgers onze dierbare wassen, maar dan in hun geheel.
Die voetwassing staat verder van ons af dan het Avondmaal. Wat heeft die
voetwassing met het geloof te maken?
Een andere voetwassing
Om daarover na
te denken wil ik een overstapje maken naar het Evangelie zoals Lukas dat
vertelt. In het zevende hoofdstuk zien we Jezus ook aan de maaltijd zitten. Bij
een Farizeeër thuis. Simon heet hij. Vast niet voor niets. Het doet denken aan
die wankele rots, waarop Jezus zijn kerk bouwt, Petrus. En bij de maaltijd
verschijnt van buiten ineens een vrouw. Een vrouw van wie bekend is dat ze een
zondares is, vertelt het verhaal. Een vrouw van 'wie zonder zonde is werpe de
eerste steen', maar ja, een oordeel is gauw geveld. En ook makkelijk, want dan
gaat het niet over jezelf. Zij komt binnen met een albasten flesje met geurige
olie. Hé, dat klinkt dan weer bekend. Het doet denken aan Maria van Bethanië
die Jezus' hoofd zalft. Dit tot ontsteltenis van de leerlingen. Zoveel olie
gebruiken is je reinste verspilling. Maar Lukas vertelt een ander verhaal. Niet
over Maria van Bethanië, maar over een anonieme vrouw. Vanwege haar achtergrond
denken mensen aan Maria Magdalena, wie zal het zeggen. In ieder geval zoekt
deze vrouw het lager bij de grond, omdat zij ook lager bij de grond leeft.
Misschien wilde ze wel Jezus' hoofd zalven, maar ze komt er niet bij. Hij ligt
aan aan de maaltijd. En ze komt uit bij zijn voeten. Ze huilt. Haar tranen
wassen zijn voeten en ze droogt ze af met haar haren. Haren die niet netjes
zijn opgestoken, maar loshangen, wat symbool staat voor haar losbandig leven.
Met de olie die ze meebracht zalft ze zijn voeten. Een wonderlijke gebeurtenis.
Testcase voor Jezus, of voor ons?
De Farizeeër
Simon kijkt er met argusogen naar, en maakt hier een testcase van voor Jezus:
als Jezus een profeet is weet hij wat voor vrouw dit is en kickt hij haar met
dezelfde voeten weg. Maar Jezus maakt er een testcase van voor Simon.
