Kom je op z'n feestje? Preek Kind&Kerkviering 6 maart 2016

Tekst: Lucas 15: 11-32

Jullie hebben het gehoord, de oudste zoon is behoorlijk kwaad hè? Hij heeft altijd gedaan wat zijn vader van hem vroeg. Doen jullie alles wat je vader en moeder zeggen? Ik ook niet altijd hoor, maar hij wel. Hij deed alles. Maar zijn vader gaf nooit een feestje om hem daarvoor te bedanken. Of om te laten zien hoe blij hij met hem is.

Maar die broer, die jongste zoon? Die wilde niets meer met zijn vader te maken hebben. Hij zei zelfs: geef me maar de helft van uw bezit waar ik recht op heb als u dood bent. Met andere woorden: voor mij, vader, leeft u niet meer. Voor mij bent u dood. Ik luister niet meer naar u en ik ga weg. Ik doe alles lekker zelf.

En dat heeft hij gedaan, de jongste zoon. Grote feesten heeft hij gegeven. Hij heeft al zijn geld opgemaakt. Ja, en toen was het dus op. En toen? Toen dacht de zoon: 'Wat stom. Nu is alles op. Nu kan ik ook geen eten meer kopen. Waar moet ik nou heen? Bij mijn vader was alles goed. Misschien moet ik zeggen dat ik er spijt van heb.'

En dat doet de jongste zoon. Hij gaat terug naar zijn vader en zegt: 'Sorry dat ik gezegd heb dat ik liever zou willen dat u er niet meer was. En dat ik mijn deel van de erfenis wilde hebben. Nu heb ik niets meer, en ben ik niets meer. Want als ik zeg dat ik geen vader meer wil hebben, dan ben ik ook geen zoon meer. Ik ben eigenlijk niemand meer. Ik heb het verprutst.'

Maar de vader is helemaal niet boos. Nee, hij is blij. 'Ja', zegt hij, 'het was alsof ik geen zoon meer had, alsof mijn zoon dood is. Maar hij leeft. Ik heb hem in mijn armen.' En hij vraagt zijn knechten om een groot feest te geven. Wat moet de jongste zoon verbaasd zijn geweest. Hij had een tijdje geleden nog gezegd dat hij liever wilde dat zijn vader dood was, en nu is zijn vader blij dat hij leeft. 'En een feest? Voor mij?' denkt de zoon. 'Dat heb ik toch helemaal niet verdiend?'

'Dat klopt', zegt de oudste zoon. 'Dat heeft hij helemaal niet verdiend. En ik wel. Ik heb altijd mijn best gedaan.' Waarom doet de vader nu zoiets? Je krijgt toch alleen een feestje als je het verdient? Of in ieder geval niet als je het niet verdient? Bij God de Vader is dat anders. God de Vader weet dat het niet altijd lukt om naar hem te luisteren. Daar is Hij niet blij mee. Maar Hij weet dat we allemaal mensen zijn. En dat we wel eens ruzie hebben of ruzie maken. En dat we wel eens denken: 'Ik doe het zelf wel, ik luister naar niemand meer.' En Hij weet dat het niet lukt zonder Hem. Want als je wegloopt heb je op een gegeven moment geen eten meer. Geen schone kleren. Eigenlijk niet iets om trots op te zijn, als je niet meer naar God de Vader wil luisteren.

Maar Hij zal nooit zeggen dat je zijn kind niet meer bent. Jullie zijn allemaal kinderen van God. En als je wilt ben je allemaal welkom aan het feestmaal bij God de Vader. Net als de jongste zoon. Misschien begrijp je de oudste zoon ook wel. Hij heeft hard zijn best gedaan, en de jongste zoon heeft er een potje van gemaakt. Hij praat niet eens tegen zijn vader over zijn broer, maar over 'die zoon van u'. De vader laat hem zien waar het hem om gaat. Hij spreekt tegen hem over 'je broer'. 'Hij is je broer'.  Ook als wij misschien meer recht op de liefde van God de Vader zouden denken te hebben omdat we meer ons best doen dan anderen: aardiger zijn, geen rottige dingen uithalen, wel luisteren; dan nog zijn die andere mensen je broers en zussen. Ook zij zijn welkom aan de tafel van God de Vader.

God de Vader heeft één hele beroemde zoon. Hoe heet hij? Ja Jezus. Hij is niet je zus, hij is je broer, Jezus. En hij nodigt iedereen bij hem aan tafel uit. Want ze zijn allemaal kinderen van God. Bij hem komen twaalf leerlingen aan tafel zitten. En dat zijn ook allemaal gewone mensen die allemaal ook wel eens wat fout doen. Er zit zelfs iemand bij die straks Jezus zal verraden. En er zit iemand bij die zal zeggen dat hij Jezus niet kent, omdat hij bang is. Jezus weet dat. Maar je hoeft niet perfect te zijn om aan de tafel van God de Vader te komen. We zijn allemaal kinderen van God. En als je iets verkeerds gedaan hebt, dan is er iets heel bijzonders aan het feestmaal met Jezus: hij maakt het voor jou en mij weer goed bij God.

En daar zitten ze dan. Met z'n allen. Een heel bijzondere maaltijd die we jullie zo gaan uitleggen. Een Joods Paasfeestmaal. En daaruit haalde Jezus brood en wijn, die hij een bijzondere betekenis gaf. Aan een tafel waar voor iedereen een plaats aan is.

Kom je op z'n feestje?

Verlossing van GBA-gegevens een zegen en een nieuwe kans

De Tweede Kamer wil dat minister Plasterk de levering van gegevens uit de Gemeentelijke Basisadministratie (GBA) aan kerken loslaat. Dat betekent dat kerken niet meer weten wie er nieuw binnenkomen in hun kerkelijke gemeente, en ook niet wie er overlijdt, of scheidt. Het is natuurlijk weer een nieuw staaltje christenen pesten door D66, vanuit een veel te smalle visie op de scheiding van kerk en staat. Maar zo is het nu eenmaal. Rug rechten. En zie de nieuwe kansen. En wat voor een zegen het kan zijn.

De gegevens van het GBA kunnen nu gebruikt worden om een welkomstbrief te sturen als je in de kerkelijke gemeente bent komen wonen. En je verneemt als kerken wie er in je gemeente is overleden. Zinvolle informatie, zo lijkt het. Maar wat is de praktijk, als we heel eerlijk zijn? Gaat de dominee en de pastoor achter elk overlijden aan dat binnenkomt? Hangt de ledenadminstratrice 's ochtends aan de telefoon: 'Er is weer iemand overleden'? Nee. En die welkomstbrieven, of welkomstbezoekjes: wat levert dat in feite extra op, dan degenen die via internet of via mond tot mond reclame bij jou in de kerk komen?

Een woordvoerder van het Sila, dat het schakelpunt is tussen de GBA en de kerkelijke administraties (en hiervan leeft!) zegt in Trouw: "Als kerken zelf de administratie moeten doen, houden ze minder tijd over voor maatschappelijke activiteiten. Voor zorg voor armen en vluchtelingen. Moeilijk uit te leggen, zeker nu de overheid zich steeds verder terugtrekt." O, dat klinkt inderdaad heel alarmerend. Als de armen en vluchtelingen erbij worden gehaald. Maar hoeveel tijd verspillen we niet aan het bijbenen van alle gegevens die het Sila ons aanlevert? Hoe vaak moeten onze mensen niet aan de deur staan van een nieuw-ingekomene, die soms helemaal niet meer weet dat hij of zij ingeschreven is, en er helemaal niets meer mee wil. Of die lid willen blijven van hun oude gemeente. Dat maak ik hier mee. En het moet allemaal gecheckt worden. Wat willen de mensen met wat wij van hen weten? Een hele klus. En dat is zo frustrerend voor je goedwillende vrijwilligers.

Ja, het was erg handig, die GBA gegevens. Maar we zijn er lui door geworden als kerken, en als leden. Hebben we elkaar niets meer te vertellen? Moet daar een instantie tussen zitten? Als we ons niet meer bezig hoeven te houden met het nagaan van de gangen van onze leden, dan kunnen kerken weer eens doen waar ze voor zijn. Kom eens uit je luie stoel, en ga de straat op, het schoolplein op. Spreek met mensen. Vraag wat hen bezig houdt, hoe het met ze gaat. Daar krijgen wij ook weer energie en spirit van! En wie wil dat de kerk weet dat iemand is overleden of dat ze gescheiden zijn, gaan verhuizen, nieuw inkomen: die kan dat toch best zelf doen? Zijn we zo afhankelijk van administraties voor ons onderlinge contact? En nee, geef niet het schrikbeeld dat iemand in stilte overlijdt, omdat zijn kinderen dat niet willen laten weten aan de kerk. Waar zijn de buren, de mensen uit de kerk waarmee hij contact heeft? We moeten niet lui achterover leunen onder het motto: 'We horen het wel als er iets is.'

Het verlost ons bovendien van dat eeuwige perforeren van gemeentegrenzen. Een erfenis van de volkskerk, waar we in de praktijk al veel de hand mee lichten. Als je bij een andere kerk wil horen, maar in het gebied van de ene kerk woont, dan kun je je laten perforeren. Ja, een rare term, maar de gemeentegrenzen zitten dus al vol met gaten. En als je verhuist binnen een plaats maar in een ander kerkelijk gebied komt te wonen, moet je je weer terug laten perforeren, als je bij dezelfde kerk wil horen. Hou toch op. Waar zijn we mee bezig? Laat iemand die nieuw komt wonen in een plaats zelf kiezen. En zorg voor goede informatie, vooral ook op het internet.

En dat we nieuwe mensen niet aan kunnen schrijven voor een collecte of Kerkbalans? Wees eerlijk: wie, uit die grote rand van mensen die binnenkomen en een paar jaar later weer vertrekken, geeft werkelijk aan de kerk? Nee, dat is geen doemdenken. En ik ben juist heel positief.

Ik zie kansen! Om niet meer de luie volkskerk te zijn, die aan de andere kant overactief iedereen erbij wil houden (en binnen wil houden...). Kansen om naar buiten te gaan, te zoeken en je te laten vinden. Ook en misschien ook wel vooral door mensen die niet eens in onze administratie staan. Dan zijn we kerk met wie bij de kerk wil horen, en horen we vanzelf wat zij met ons willen delen. De Geest zal ons leiden.

Zijn geëxecuteerde 'Nederlandse' jihadisten nu toch 'van ons'?

Rembrandt, De Verloren Zoon

Het bericht van de vermeende executie van 8 Nederlandse jihadisten door IS in Raqqa bevat iets opmerkelijks. Voor het eerst treft het IS-monster 'Nederlanders'. Niet Marokkanen of andere allochtonen uit Nederland. Nederlanders. Die nota bene deel uitmaakten van een 'Nederlandse brigade'. Zo berichten over een Nederlandse inbreng in IS laat zien dat we toch ergens geraakt zijn. Zijn ze toch 'van ons'?

De ene na de andere politicus doet stoere uitspraken. Ook vandaag weer. Wie een terroristencursus volgt of geeft moet zijn paspoort kwijtraken, besloot ons parlement. En geld overmaken aan een broer, die als jihadist naar Syrië afreist is strafbaar, vindt het OM. We herinneren ons de uitspraak van premier Rutte dat wie Nederland verlaat voor de jihad niet meer hoeft terug te komen. En, eerlijk is eerlijk, ik zit daar ook niet op te wachten. Zullen deze jihadisten ooit weer normaal kunnen functioneren in onze samenleving, zelfs als ze spijt hebben en tot inkeer komen? Kunnen we daar ooit op vertrouwen?

De berichtgeving over de vermeende executie laat onbewust zien dat er ook iets anders in ons leeft. Ja, het zijn wel Nederlanders. Er zitten geboren Nederlanders tussen. Die bij onze kinderen in de klas hebben gezeten. Met wie we gewerkt hebben. Waarvan velen een beloftevolle toekomst tegemoet gingen. En opeens, en we snappen niet hoe dat kan, gingen ze sympathiseren met IS en vertrokken ze naar Syrië en Irak.

Ja, natuurlijk zeggen we dan dat het over en uit is. Je hoeft niet meer terug te komen. En dat de vermeende geëxecuteerden hun leiders zouden hebben tegengesproken betekent niet dat ze tot inkeer waren gekomen. Ze waren gewoon Hollands brutaal. En dat pikken ze daar niet. Maar hebben we dan helemaal niets meer met ze? Omdat ze toch Nederlander zijn, ook al pakken we hun paspoort af? Omdat hun families hier achterblijven in verbijstering en wanhoop?  Omdat het gewone jongens (en meiden) waren die om God weet welke reden dan ook gegrepen werden door het duivelse pact van wereldwijd opererende terroristen?

Buitenlandse zaken zal geen moeite doen om de vermeende 'Nederlandse brigade' vrij te krijgen, voor zover ze nog niet geëxecuteerd zijn. En dat kan ook misschien niet anders. Maar kunnen we in de week dat het verhaal van de Verloren Zoon centraal staat in de kerk komende zondag, ook de pijn voelen van de Vader? Zijn zoon wenste hem dood, en ging er met zijn deel van de erfenis vandoor. En verloor alles aan het leven dat hij wenste. Zijn wij die andere zoon, die alle banden met zijn broer definitief af wil snijden om wat hij gedaan heeft? Of zit er toch iets van gevoel van de Vader in, dat we hen toch Nederlanders noemen? Ook al kunnen we ze niet terughalen, alleen al omdat ze hoogstwaarschijnlijk niet eens terug willen. Maar stel dat.... En stel dat ze zich opnieuw zouden 'bekeren'? 180 graden terug...

Er zijn grenzen nodig die dichtblijven voor types als zij. En toch, zegt de Vader, ze zijn toch 'een van ons'....

Iedereen wil je - korte muzikale overweging

Deze blog is de uitwerking van een opdracht van ds. Bas van der Graaf op de Missionaire Specialisatie die ik volg. Een korte overweging bij popmuziek. De uitvoering zong ik zelf tijdens de Shaffydienst op 25 mei 2008 - andere uitvoeringen van Shaffy zelf bleken niet op Youtube te staan.

Soms is de last even te groot. Alle verwachtingen van mensen vliegen je even naar de keel. Een last die mensen op je schouders laden. Iedereen legt z'n eigen leven op je schouder. En iedereen legt jouw eigen leven naast zich neer. Een enorm beklemmend gevoel. Hallo, mag ik er ook nog zijn?! Een gevoel dat je in het spoor moet lopen dat andere mensen voor je leggen. Geen kritisch geluid mag laten horen. Mee moet gaan in het koor van meezingers. Want zo moet het gaan en niet anders. Maar waar is jouw weg?

Het is mooi om er voor anderen te mogen zijn. En goed om iets voor een ander te kunnen betekenen. Maar dat kan alleen als we zelf ook mogen bestaan. Als je het gevoel krijgt dat je alleen maar de last van anderen draagt, dan hou je dat gewoon niet vol. Jij mag er ook zijn. Ja, het kan veel betekenen voor mensen om een luisterend oor te zijn, om een last in hun leven mee dragen, om mensen te steunen. Maar er moet altijd ruimte blijven voor jouzelf. Je hoeft de hele wereld niet te dragen zoals de mythische figuur Atlas. En je hoeft niet van iedereen te zijn. Je bent van jezelf.

Kom, leg jouw eigen leven nu maar op m'n schouder/Kom, leg jouw eigen leven nu maar bij mij neer/Kom in m'n armen want het wordt een dagje kouder/Kom, want de anderen krijgen mooi het heen en weer. Het klinkt voor mij als een muzikale vertaling van wat ik lees in Mattheüs 11: 28-30: "Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht." We kunnen met de last die wij voelen op onze schouders ergens terecht, bij Jezus. Zo ervaar ik dat tenminste. Neem het alsjeblieft even van me over, Jezus, ik verzuip anders. Voor God mogen wij bestaan, en mogen we de last die anderen op ons laden - ook door wat we zelf vinden dat we eigenlijk zouden moeten - even naast ons neerleggen.

Even, want Jezus leert ons ook wat, zegt hij. Hij leert ons ons leven weer op onze eigen schouders te leggen. Te denken aan onszelf. Dat is niet egoïstisch. Het gaat in samenspraak met Jezus. Het brengt verlichting als je niet alles zelf hoeft te dragen, maar ook kunt zeggen: wat moet ik hiermee? Mag ik het ook even laten? Laten we daar eens mee beginnen: Kom, leg je leven nu maar op je eigen schouder/Kom, leg de buitenwereld nu maar naast je neer/Kom, leg je eigen leven nu maar op je schouder/Kom, leg de buitenwereld nu maar eens een keer naast je neer.

Liedtekst:

Iedereen wil je

Iedereen helpt jou van alles af

Iedereen helpt jou van wieg tot graf

Iedereen helpt jou tot je straf

Iedereen helpt jou, je bent bekaf

Iedereen legt z'n eigen leven op je schouder

Iedereen legt jouw eigen leven naast zich neer

Iedereen maakt jouw eigen jeugd weer een dag ouder

Iedereen maakt jouw eigen vreugde tot verweer

Iedereen houdt jou van alles voor

Iedereen houdt jou in eigen koor

Iedereen houdt jou z'n eigen oor

Iedereen houdt jou in z'n eigen spoor

Iedereen zegt altijd heel eerlijk wat-ie vindt

Iedereen zegt alles heel eerlijk in vertrouwen

Iedereen vlecht je haren want je bent een kind

Iedereen strijkt jouw hemd en broek in eigen vouwen

Iedereen wil jou op eigen grond

Iedereen wil jou mond op mond

Iedereen wil jou als zijn eigen hond

Iedereen wil dat je niet bestond

Kom, leg jouw eigen leven nu maar op m'n schouder

Kom, leg jouw eigen leven nu maar bij mij neer

Kom in m'n armen want het wordt een dagje kouder

Kom, want de anderen krijgen mooi het heen en weer

Iedereen wil jou voor zich alleen

Iedereen wil jou om zich heen

Iedereen wil jou in 't algemeen

Iedereen gooit jou als een dobbelsteen

Kom, leg je leven nu maar op je eigen schouder

Kom, leg de buitenwereld nu maar naast je neer

Kom, leg je eigen leven nu maar op je schouder

Kom, leg de buitenwereld nu maar eens een keer naast je neer

(tekst en muziek: Ramses Shaffy)

Het belooft nu wat te worden! Blog voor de Wijkkrant

Te vaak leef ik niet in het 'nu'. Dan denk ik aan wat er allemaal zou kunnen gebeuren. En voel ik soms angst, en bij andere dingen enthousiasme. Ik denk aan wat ik eigenlijk wil met 'het leven'. Welke kant mijn carrière op zou kunnen gaan, en met wie en waar ik dat zal doen. Ik denk in de winter aan de lente. In de lente aan de zomer. En in de zomer aan de herfst en de winter die er weer aankomen. En waar ik zo tegenop zie. Ik denk aan wat ik morgen moet doen. En wat ik straks moet doen. En wat ik eigenlijk zou moeten doen...

Want er zijn ook dingen die ik moeilijk vind aan het 'nu'.  Dingen die onaf zijn of maar niet af komen. Relaties met mensen die niet goed gaan. Dingen die ik fout doe en die ik onder ogen moet komen als ik naar het 'nu' kijk. Er zijn ook dingen waar ik gewoon tegenop zie om eraan te beginnen. En waarvan ik graag wil dat het af is. En denk hoe dat dan zal zijn. Ik wil resultaat zien. Ik wil zien hoe het zijn zal als ik hier doorheen gegaan ben, als het allemaal voorbij is, klaar is, af is, goed is. Maar ik voel dan ook dat ik niet in het 'nu' leef.

Toch zou ik ook niet in het 'nu' willen blijven hangen. 'Stilstand is achteruitgang', of in ieder geval: ik kom dan niet verder. Maar het enige startpunt dat ik heb is het 'nu'. Als ik alleen maar blijf denken aan hoe ik zou willen dat het leven zou zijn, en ik begin er 'morgen' mee, dan wordt het nooit 'vandaag', 'nu'. 'Vandaag is het begin van de rest van je leven'. En 'vandaag' heeft een belofte. Voor de rest van je leven. Waar het heen zal gaan weet ik niet. Maar het belooft wat te worden.

Alleen moet ik niet nu al het resultaat willen zien, of binnen handbereik hebben. Ik weet niet hoe het zal gaan. Ik weet ook niet of wat ik in mijn hoofd heb lukt. Ik weet zelfs niet of het kan. Te vaak blijven we hangen in wat we heel graag zouden willen of in wat we denken dat niet kan. 'Iedereen dacht dat het niet kon, totdat er iemand kwam die dat niet wist.'

Vandaag is een belofte, voor de rest van je leven. Maar dat is een weg. Geen eindbestemming. Of misschien zou je moeten zeggen: die weg is het doel. Raak dus niet ontmoedigd als je niet weet wat er gaat gebeuren. En staar je er niet blind op of je in de horizon al iets ziet gloren. Hier, nu, ligt je weg. Niet om te blijven hangen, maar om te gaan. Stap voor stap. Met de enige zekerheid, dat er na de stap weer een stap komt. En dat je medereizigers zult vinden, die met je meegaan. Je hoeft het niet alleen te doen als je je focust op waar je bent. Alleen daar, hier in het nu, kun je mensen ontmoeten die mee zullen gaan.

Ds. Otto Grevink is predikant van de Ambrosiuskerk en schrijft op zijn blog www.ottogrevink.nl over leven en geloof

Waarmee dien je de gemeente? Preek 14-02-16 bij de wervingsactie voor ambtsdragers

Tekst: Lucas 4: 1-13

Waarmee dien je de gemeente? Jezus wordt op de proef gesteld door de duivel, in de woestijn. Zou hij niet graag belangrijk willen zijn? Zou hij niet graag leiding geven? Zou hij niet graag populair willen zijn? En wij…? Jezus geeft zelf het antwoord. Met woorden uit de bijbel. En die wijzen een andere weg. Naar bidden, geleid worden en dienen. Waarmee dien jij de gemeente?

In de afgelopen week mocht ik met een gespreksgroep van gemeenteleden praten over het bijbelverhaal van vandaag. En we kwamen al gauw te spreken over de veertigdagentijd. In hoeverre leeft dat voor je? Om een periode in het jaar wat meer stil te staan bij je geloof en hoe het staat met je relatie met God, met de mensen om je heen, en met jezelf. Ik moet daarbij zeggen: ik was in gesprek met gemeenteleden die geen betaald werk meer doen. Dus de druk van werk en de zorg voor kinderen kennen ze niet meer; hoewel de zorg om het werk van kinderen en de zorg voor hun kinderen natuurlijk wel eens aandacht vraagt. Maar het is geen dagelijks ritme meer dat bewust bezig zijn met je geloof kan verdringen. Je hebt als je wilt zo eens wat vaker de tijd om dingen te overdenken. Een aparte bezinningstijd, nee, daar hadden sommigen vroeger nog wel gevoel voor, maar nu minder. Alsof de jaren ook de scherpe kantjes van geloof afhalen, en dus ook de scherpe kantjes van het kerkelijk jaar. Die bezinningsperioden, dat de verhalen wat heftiger zijn en dat de thema’s veel meer schuren, worden wat minder scherp. Misschien is het met het klimmen van de jaren meer een balans opmaken dan bezinnen. Je verzilvert je leven en zo is het goed.

Wat gebeurt er als je gedreven wordt, door de Geest?

Jezus staat nog maar aan het begin. Dat is een verschil. Zoals je in je jonge jaren vol ergens voor kunt gaan. Zo gaat Jezus gedreven door de Geest de woestijn in en zwerft hij daar veertig dagen rond. Ik begrijp dat vorige week mijn voor-voorganger in deze gemeente de Naardense Bijbel aanprees, en inderdaad staat daar preciezer: door de Geest is hij geleid in de woestijn.

Wat is dat en herkennen we dat?

Wat is onze onderlinge band in de kerk? Preek 31-01-16 bij bevestiging PG ambtsdragers

Tekst: Lucas 4: 21-30 en 1 Korinthiërs 12: 4-31a

In de eerste dienst deze zondag vieren we als Protestantse gemeente in de Ambrosiuskerk. Twee gemeenteleden, Frans Grims en Kees de Kramer, zullen bevestigd worden als ouderling-kerkrentmeester van onze Protestantse gemeente. We zijn verheugd als mensen hun gaven benutten voor de kerk van Christus. Die kerk, met Christus aan het hoofd, is gebouwd op al onze verschillende gaven, en zo zijn wij één in verscheidenheid. De tweede lezing gaat daarover.

In de evangelielezing lezen we het vervolg op de lezing van vorige week, waarin Jezus in zijn vaderstad uit Jesaja leest. ‘Vandaag hebben jullie deze schrifttekst in vervulling horen gaan.’ Toe maar. ‘Dat is toch de zoon van Jozef?’ En vervolgens legt Jezus de spannende vraag neer: voor wie is die vervulling bedoeld? Of voor ons: voor wie zijn wij eigenlijk kerk? Een spannende vraag die de gemoederen in Nazareth flink bezig houdt. Ons ook komende zondag in het tweede deel van een tweeluik als vervolg op het eerste deel dat nog na te lezen is op www.pgwaalwijk.nl/jezusbetrekkenbijjeleven

We vieren vandaag als één Protestantse Gemeente dat twee van onze leden bereid zijn om hun steentje, net als vele anderen, bij te dragen. In hun geval aan het beheer van onze kerkelijke gemeente. Ondanks dat wij als één gemeente nog onderverdeeld zijn in twee wijkgemeenten, doen we al veel samen, en zijn wij één. Waaronder in dat kerkelijke beheer. We zijn als het ware in gemeenschap van goederen getrouwd.

Waarin ligt onze eenheid en waarin onze verschillen?
Die eenheid is niet vanzelfsprekend.