Beluister de dienst op
Kerkomroep (8 juni 2014)
Pinksteren is
het geboortefeest van de kerk. De inspiratie van de heilige Geest brengt een
beweging op gang, waarin het Evangelie over de hele wereld wordt verteld. In
ieders taal. Die beweging van bevlogen gelovigen heeft op allerlei plaatsen in
de wereld kerken opgeleverd. Hier komen mensen samen om het geloof te vieren,
om erover te leren, en om God en elkaar te dienen. Zoals wij hier in één van
onze gebouwen.
Voor wie is die
kerk? Voor ons, zul je misschien zeggen. En dat klinkt logisch. Wij sluiten hier
aan bij die beweging van Pinksteren. In deze kerk waarin die beweging gestalte
kreeg. In de woorden die klinken en de gemeenschap die we zoeken met elkaar
vinden we iets van God, die ons nabij is en met ons mee leeft.
Waar zijn ze?
Tegelijkertijd
voelen we dat we het niet helemaal zelf meer kunnen. De groep mensen die actief
deel uit wil maken van de kerk slinkt. En alle mooie onderzoeken ten spijt dat
mensen religieuzer zijn dan voorheen, keert dat de trend niet. Het kan ons een
beetje knorrig maken. Waarom komen ze nou niet? Waarom is al dat andere waar ze
zo druk mee zijn belangrijker? Waarom komen ze niet meer naar de kerk, terwijl
ze wel hun kinderen hebben gedoopt? Waarom willen ze niets doen om onze kerk in
stand te houden?
Ezechiël spreekt
in een vergelijkbare situatie. Veel Israëlieten zijn uitgewaaierd. Verstrooid
over de wereld door de ballingschap. Ze zijn hun eigen weg gegaan, ver weg van
hun roots. Maar de tempel staat er nog. En in en rondom de tempel is een
groepje achtergebleven. Er is iets met hen aan de hand, waar Ezechiël de vinger
op legt.
De inwoners van
Jeruzalem willen geen huizen bouwen voor wie terugkeren uit de ballingschap.
Iets dat je met het huidige nederzettingenbeleid niet kunt voorstellen... In
Ezechiëls tijd willen de inwoners van Jeruzalem niet dat mensen die hun eigen
weg waren gegaan zouden terugkeren en zich weer zouden vestigen rondom de
tempel.
Wat is hun reden
om de terugkeer van de ballingen tegen te houden?